Falling for you,,,,Because I fall for you

posted on 14 Jan 2010 23:22 by magusfly
เธอจ๋า,,,จำวันที่เราเจอกัน
ครั้งแรกได้รึเปล่า,,,,เราต่างคนต่างไม่รู้อะไรซึ่งกันและกันเลยซักอย่าง... เธอจำได้รึเปล่านะ


แต่แล้ว...
น้ำที่หลั่งรดลงมา ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
ปุ๋ยและไส้เดือน ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
ลมและแสงแดด ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
สายฝน ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้้น....
หรือแม้แต่เจ้าหมาตัวน้อย ก็ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้นไปอีก.....
จนถึงตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธออ่อนเยาว์ และเธอมีความฝันอะไรที่ฉันคิดว่ามันก็เหมือนกับฉันนั่นแหละ
แล้วเราก็คงเข้ากันได้แน่นอ
ฉันดัใจ.....
และแล้วความฝันของฉันก็เหมือนจะเป็นจริงเมื่อสิ่งที่กั้นเราที่เรียกว่า "กระถาง" ไม่มีอีกต่อไป
เราอยู่บนผืนดินเดียวกันแล้วนะ
ฉันดีใจ....

เธอจ๋า....มันไม่เหมือนอย่างที่ฉันคิดไว้เลย
เพราะมันดีกว่าที่ฉันคิดเสียอีกนะเราได้ใกล้ชิดกัน ได้ทุกข์ ได้สุข
ได้สนุกด้วยกันจนฉันไม่รู้สึกสนุกกับวันนี้เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องสนุกกว่าวันนี้แน่นอน

ฉันมีความสุขนะ...

เวลาผ่านไปจนวันที่ฉันสังเกตได้ว่าเธอเริ่มมีบางสิ่งที่สวยงามเบ่งบานออกมา เช่นเดียวกับฉัน
เธอรักและหวงแหนมันมาก จนฉันก็ฉุกคิดได้ว่าฉันก็มีความคิดเช่นเดียวกับเธอ
ฉันอยากเติบโต.....ไม่ใช่แค่เติบโต แต่ต้องสง่างามด้วยหละ

ธาตุอาหารในดิน อ๊อกซิเจน แสงแดด สายน้ำ ฉันต้องการเหลือเกิน แต่รู้มั๊ยเธอจ๋า
ฉันยังต้องการเธอ มันคงเป็นกลไกอย่างหนึ่งของธรรมชาติ การคัดสรรของธรรมชาติ โดยออโต้และแมนวล
เราแก่งแย่ง และแข่งขันกัน
เราอยากเติบโต.....

มันฟังดูเริ่มโหดร้ายและเห็นแก่ตัว แต่เธอจ๋า ถ้านี่คือความเห็นแก่ตัวอันบริสุทธิ์หละเธอจะว่าอย่างไ
เรายังคงสนุกและมีความสุขร่วมกันจนกระทั่งวันนี้ก็มาถึงวันของการจาก
ฉันรู้ว่าวันนี้มันต้องมาถึง เธอก็คงรู้เช่นเดียวกัน

เธอจ๋า....ฉันรู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ไม่ได้เสียใจนะ บางครั้งฉันก็ได้ยินเสียงของเธอผ่านสายลม หรือเจ้าผึ้งตัวน้อยที่มาลิ้มรสเกสรดอกไม้ของฉัน ไม่สิ บัดนี้มันออกเป็นผลไม้น่ารับประทานแล้วนะ ฉันอยากจะอวดเธอจริงๆเชียว
แต่ว่านะ.....
นี่มันนานเท่าไหร่กันแล้วนะที่เราไม่เจอกัน แต่เธอจ๋า ฉันอยากจะบอกเธอเหลือกเกินว่า บัดนี้ฉันกำลังจะเจอเธออีกครั้ง เธอจะจำฉันได้มั๊ยนะ

แต่ฉันก็สงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอช่างดูอ่อนเยาว์และเปราะบางเสียเหลือเกิน ในขณะที่ฉันกำลังเปราะบางแต่ไม่อ่อนเยาว์ทำไมกันนะ.....

จนถึงตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วหล
ฉันยิ้มแล้วปล่อยให้สายลมปลิดเอาส่วนหนึ่งของฉันร่วงหล่นลงมา

มันนานเท่าไหร่แล้วนะ
ร่างกายนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเท่าไหร่แล้ว

ถึงเวลาที่ฉันพร้อมแล้วหละที่จะหวนกลับสู่ผืนดิน
ไม่ใช่เพื่อใครที่ไหน ก็เพื่อเธอนั่นแหละ....
แต่ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ แล้วซักวันหนึ่งฉันจะกลับมาพบเธออีกครัง ฉันสัญญาเลยหละ
ลาก่อนนะ ....
 
ปล.เรื่องนี้ก็นึกขึ้นได้เมื่อตะกี้ ห้าห้าห้า ช่วงนี้มันเป็นอาไรน้า

edit @ 14 Jan 2010 23:24:16 by The Magus

edit @ 16 Jan 2010 20:09:04 by The Magus

Comment

Comment:

Tweet