Falling for you,,,,Because I fall for you

posted on 14 Jan 2010 23:22 by magusfly
เธอจ๋า,,,จำวันที่เราเจอกัน
ครั้งแรกได้รึเปล่า,,,,เราต่างคนต่างไม่รู้อะไรซึ่งกันและกันเลยซักอย่าง... เธอจำได้รึเปล่านะ


แต่แล้ว...
น้ำที่หลั่งรดลงมา ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
ปุ๋ยและไส้เดือน ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
ลมและแสงแดด ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น....
สายฝน ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้้น....
หรือแม้แต่เจ้าหมาตัวน้อย ก็ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้นไปอีก.....
จนถึงตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธออ่อนเยาว์ และเธอมีความฝันอะไรที่ฉันคิดว่ามันก็เหมือนกับฉันนั่นแหละ
แล้วเราก็คงเข้ากันได้แน่นอ
ฉันดัใจ.....
และแล้วความฝันของฉันก็เหมือนจะเป็นจริงเมื่อสิ่งที่กั้นเราที่เรียกว่า "กระถาง" ไม่มีอีกต่อไป
เราอยู่บนผืนดินเดียวกันแล้วนะ
ฉันดีใจ....

เธอจ๋า....มันไม่เหมือนอย่างที่ฉันคิดไว้เลย
เพราะมันดีกว่าที่ฉันคิดเสียอีกนะเราได้ใกล้ชิดกัน ได้ทุกข์ ได้สุข
ได้สนุกด้วยกันจนฉันไม่รู้สึกสนุกกับวันนี้เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องสนุกกว่าวันนี้แน่นอน

ฉันมีความสุขนะ...

เวลาผ่านไปจนวันที่ฉันสังเกตได้ว่าเธอเริ่มมีบางสิ่งที่สวยงามเบ่งบานออกมา เช่นเดียวกับฉัน
เธอรักและหวงแหนมันมาก จนฉันก็ฉุกคิดได้ว่าฉันก็มีความคิดเช่นเดียวกับเธอ
ฉันอยากเติบโต.....ไม่ใช่แค่เติบโต แต่ต้องสง่างามด้วยหละ

ธาตุอาหารในดิน อ๊อกซิเจน แสงแดด สายน้ำ ฉันต้องการเหลือเกิน แต่รู้มั๊ยเธอจ๋า
ฉันยังต้องการเธอ มันคงเป็นกลไกอย่างหนึ่งของธรรมชาติ การคัดสรรของธรรมชาติ โดยออโต้และแมนวล
เราแก่งแย่ง และแข่งขันกัน
เราอยากเติบโต.....

มันฟังดูเริ่มโหดร้ายและเห็นแก่ตัว แต่เธอจ๋า ถ้านี่คือความเห็นแก่ตัวอันบริสุทธิ์หละเธอจะว่าอย่างไ
เรายังคงสนุกและมีความสุขร่วมกันจนกระทั่งวันนี้ก็มาถึงวันของการจาก
ฉันรู้ว่าวันนี้มันต้องมาถึง เธอก็คงรู้เช่นเดียวกัน

เธอจ๋า....ฉันรู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ไม่ได้เสียใจนะ บางครั้งฉันก็ได้ยินเสียงของเธอผ่านสายลม หรือเจ้าผึ้งตัวน้อยที่มาลิ้มรสเกสรดอกไม้ของฉัน ไม่สิ บัดนี้มันออกเป็นผลไม้น่ารับประทานแล้วนะ ฉันอยากจะอวดเธอจริงๆเชียว
แต่ว่านะ.....
นี่มันนานเท่าไหร่กันแล้วนะที่เราไม่เจอกัน แต่เธอจ๋า ฉันอยากจะบอกเธอเหลือกเกินว่า บัดนี้ฉันกำลังจะเจอเธออีกครั้ง เธอจะจำฉันได้มั๊ยนะ

แต่ฉันก็สงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอช่างดูอ่อนเยาว์และเปราะบางเสียเหลือเกิน ในขณะที่ฉันกำลังเปราะบางแต่ไม่อ่อนเยาว์ทำไมกันนะ.....

จนถึงตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วหล
ฉันยิ้มแล้วปล่อยให้สายลมปลิดเอาส่วนหนึ่งของฉันร่วงหล่นลงมา

มันนานเท่าไหร่แล้วนะ
ร่างกายนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเท่าไหร่แล้ว

ถึงเวลาที่ฉันพร้อมแล้วหละที่จะหวนกลับสู่ผืนดิน
ไม่ใช่เพื่อใครที่ไหน ก็เพื่อเธอนั่นแหละ....
แต่ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ แล้วซักวันหนึ่งฉันจะกลับมาพบเธออีกครัง ฉันสัญญาเลยหละ
ลาก่อนนะ ....
 
ปล.เรื่องนี้ก็นึกขึ้นได้เมื่อตะกี้ ห้าห้าห้า ช่วงนี้มันเป็นอาไรน้า

edit @ 14 Jan 2010 23:24:16 by The Magus

edit @ 16 Jan 2010 20:09:04 by The Magus

ต่างกันมั๊ยนะ?

posted on 13 Jan 2010 23:10 by magusfly

มันต่างกันมั๊ยนะ? ยอดเขากับพื้นดิน? กางเกงในเบอร์m กับเบอร์l?ก้อนอิฐฝั่งตะวันตกและก้อนอิฐฝั่งตะวันออกของกำแพงดอยซ์? แจ๊ซกับเมทัล? mainstream กับ alternative? หมูกระทะ กับ หมูเกาหลี? คอมมิวนิสต์ กับ ประชาธปไตย?
หรือแม้แต่ฉันกับเธอ?เราต่างกันมั๊ยนะ?
อินทรีย์ผู้ฝั่กใฝ่ในลัทธิเทวนิยมที่บินสูงจนเหนือใครๆจะตอบคำถามนี้ได้หรือเปล่า หรือบางทีเกษตรกรผู้โดดเดี่ยวในทุ่งหญ้าที่ตัวเองรักนักรักหนาอาจจะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุด คำตอบที่แตกต่าง อาจจะมาจากคำถามที่ต่างกัน แต่หากคำถามที่เหมือนกันหละ ต้นเหตุมันมาจากอะไรกันนะ จิตใจที่ผิดแผก หรือสมองที่ผิดเพี้ยนของฉันหรือเปล่า
โอเคเราอาจจะแตกต่างจิงๆแหละนะ  

ยอดเขากับพื้นดินก็คงที่ความสูงละมั่ง
กางเกงในเบอร์m กับ เบอร์l เอิ่มก็คงแล้วแต่พ่อให้มาอ่านะ
ก้อนอิฐตกกับออกก็คงเป็นมือที่สัมผัสด้วยความอิสระ กับมือที่ไร้อิสระนั่นหนะสิ
แจ๊ซกับเมทัลก็คงเป็นที่ เจ๊นอร์ กับ ไออ้อนเมเดนหละมั้งนะ
เมนสตรีม กับอัลเทอเนทิฟ ก็เป็นที่ เมเจอร์ กับ อินดี้ หละ
หมูกระทะ กับ หมูเกาหลี ก็คงเป็นสถานที่นั่นหละน้อ
คอมมิวนิสต์ กับประชาธิปไตย ก็คงเป็นเรื่องของคนในวงเหล้า กับคนในห้องสุดละมั้งนะ
แล้วฉันกับเธอหละ อืม เธอคงจะตอบได้ดีกว่าฉันที่แสวงหาคำตอบ กับเธอที่ตอบคำถามด้วยการกระทำ

แต่เธอจ๋า ลองฟังฉันก่อนนะ

ถ้าหากยอดเขาพังทลายลงหละ
ถ้าหากฉันใส่กางเกงในเบอร์mจนมันยืดหละ
ถ้าหากมือที่สัมผัสอิฐนี้มันตรงกันที่ความห่วงหาหละ
ถ้าหากแจ๊ซที่เล่นเป็นแค่อินเทอร์วอลช่วงหนึ่งของดนตรีโปรเกรซสิพเมทัล
ถ้าหากฉันบ้าจี้ยกแผงหมูกระทะไปกินที่เกาหลีใต้หละ
ถ้าหากคอมนิวนิสต์ กับ ประชาธิปไตย แสวงหาความเจริญให้กับประเทศหละ
แล้วถ้าหากฉันเป็นมนุษย์เหมือนกับเธอหละ เธอจะว่ายังไงนะ ถ้าเธอบอกว่าเธอเป็นคน
เธอก็เป็นสิ่งยืนยันของความไม่แตกต่างกันของเราเลยหละ
เห้อแต่มันจะลำบากเกินไปหรือเปล่า งั้นฉันคงต้องยอมรับแล้วว่าเราแตกต่างกันจิงๆซะแล้วหละ
แต่เราคงไม่ต่างกันหรอกนะ เธอคงจะไม่เถียงฉันหรอกถ้างานเขียนจะบอกให้เธอใช้ใจมากกว่าใช้หัว
และเธอคงไม่เถียงฉันหรอกนะในเมื่อโรงละครแห่งความฝันที่ฉันรักยังคงบรรเลงเพลงฤดูที่ผันผ่านไปจนถึงโน้ตตัวสุดท้ายของชีวิต เห้อสรุปแล้วมันก็เป็นเรื่องของเวลานี่เอง 

 

ปล.ไม่ได้เขียนนานที่จิงดราฟไว้สองสามเรื่อง แต่อยู่ดีๆมันนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้คับ 

เมื่อผมอยากเขียน

posted on 19 Aug 2009 00:13 by magusfly

      ก่อนอื่นความจิงแล้วผมเคยมีBlogของexteenนี้อยู่แล้วแต่ด้วยอายุที่เพิ่งเลยวัย18ปีมาประมาณ9เดือนเศษๆก็ทำให้หลงๆลืมๆจนลืมแม้กระทั่งยูเซอร์เนมส์ที่ใช้ล็อคอินเข้า นี่หละหนอสังขารคนมันเป็นของไม่เที่ยงเสียจิงๆ แต่จะมามัวพูดจาแง้มฝาโลงอยู่นานไปก็ดูจะไม่ได้การก็เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลยละกัน                                           

      ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าบล็อคนี้เป็นบล็อคที่ถูกทำขึ้นเครื่องเพื่อสนองความอยาก.. ของผมเพียงเท่านั้นฉะนั้น ถ้าจะมาหาคุณค่าวรรณศิลป์หรือแง่คิดต่างๆนานา ก็ดูเป็นการจะงมเข็มในมหาสมุทรแปซิฟิก เพราะแทบจะไม่ได้อะไรเลยจากบล็อคแห่งนี้ แต่จะว่าไม่ได้อะไรเลยมันก็ใช่ที่เพราะบางทีอาจมีผู้ที่สามารถรับอะไรบางอย่างหรือสาระบางอย่างที่ผมไม่ได้ตั้งใจใส่ลงไปบ้างก็ถือเป็นบุญเป็นกรรมของใครของมันไปแล้วกันนะคับ

      อย่างไรก็ตามผมก็คิดว่าการเขียนบล็อคของผมก็ยังจะดีว่าการเขียนเกี่ยวการเมืองไทยในวันนี้ที่นับวันจะยังไม่รู้ว่ามันจะจบลงที่จุดไหนซึ่งดูจะเป็นเรื่องไก่กับไข่ที่ไร้สาระกว่า

                                ........................................ว่ามั๊ยหละคับ

edit @ 20 Aug 2009 00:41:57 by The Magus